02-04-04

De pastiera napoletana, het paasgebak bij uitstek

De pastiera is ongetwijfeld één van de bekendste Italiaanse paasgebakken. De taart komt uit de napoletaanse keuken en ze wordt traditioneel op witte donderdag bereid, omdat het een gebak is dat beter wordt na enkele dagen. Je kan ze tot 10 dagen bewaren op een koele plaats.

De legende vertelt dat zeven meisjes de ingrediënten schonken aan de syrene Partenope. Die was in de golf van Napels gaan wonen en elke avond vergastte ze de inwoners op haar goddelijke gezang. Het volk wilde haar daarom bedanken en ze schonken haar bloem en tarwe als symbool van rijkdom en de opbrengst van hun land, eieren als teken van hernieuwing van het leven. De ricotta was het symbool van overvloed en een gift van de herders; Oranjebloesems verwezen naar de geur van het platteland. De specerijen waren een eerbetoon aan alle volkeren en de suiker symboliseert het zachte gezang van de syrene.

Partenope schonk de ingrediënten aan de goden, die ze mengden en zo was de eerste "goddelijke pastiera" een feit.

Een andere legende vertelt dat de vrouwen van de vissers gevlochten mandjes op het strand legden waarin ricotta, gekonfijt fruit, tarwe, eieren en oranjebloesems lagen als offer opdat hun mannen veilig en wel terug zouden keren met een grote visvangst.
Toen ze 's morgens terugkeerden om hun mannen te begroeten, vonden ze de pastiera. 's Nachts hadden de golven de ingrediënten gemengd en er een heerlijk gebak van gemaakt.

Nog andere verhalen doen de ronde . Zo is er dat van koning Ferdinand II, een echte bon-vivant, die getrouwd was met Maria Theresa van Oostenrijk, die de bijnaam had van de koningin die nooit lacht, vanwege haar streng karakter.
Op een dag proefde Maria Theresa op aanraden van haar echtgenoot een stukje pastiera en ze moest zowaar glimlachen. Naar het schijnt zou haar man gezegd hebben :"Om mijn echtgenote te doen glimlachen was er een pastiera nodig. Nu zal ik moeten wachten tot het volgende paasfeest om haar nog eens te zien glimlachen"

Als men de legende laat voor wat ze is, kent de pastiera, zoals ze tegenwoordig gemaakt wordt, haar oorsprong in een klooster van zusters, meer bepaald in het klooster van San Gregorio Armano, tegen Napels, waar de zusters wel meer gebakjes maakten voor de adellijke families bij kerkelijke feesten.

De bereiding van het gebak duurt lang en is erg arbeidsintensief. De ingrediënten worden afzonderlijk bewerkt en dan samengevoegd. Er zijn wel wat varianten te vinden. De klassieke versie is de pastiera napoletana, uit Napels. In Sorrento wordt er bij de vulling een banketbakkersroom gevoegd : de pastiera sorrentina, In Benevento voegt men gekookte rijst toe en rond de Vesuvius heb je een pastiera met tagliolini.

De pastiera wordt meestal opgediend met een glaasje Lacryma Christi (traan van Christus) del Vesuvio, een droge witte wijn uit de streek van de Vesuvius of een glaasje limoncello.

Buon appetito !

15:05 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.