25-04-04

Inno nazionale (Italiaans volkslied)

 Fratelli d'Italia
L'Italia s'è desta,
Dell'elmo di Scipio
S'è cinta la testa.
Dov'è la Vittoria?
Le porga la chioma,
Ché schiava di Roma
Iddio la creò.

  Stringiamoci a coorte,
siam pronti alla morte.
Siam pronti alla morte,
l'Italia chiamò.
Stringiamoci a coorte,
siam pronti alla morte.
Siam pronti alla morte,
l'Italia chiamò!

  Noi fummo da secoli
Calpesti, derisi,
Perché non siam popolo,
Perché siam divisi.
Raccolgaci un'unica
Bandiera, una speme:
Di fonderci insieme
Già l'ora suonò.

  Uniamoci, amiamoci,
l'Unione, e l'amore
Rivelano ai Popoli
Le vie del Signore;
Giuriamo far libero
Il suolo natìo:
Uniti per Dio
Chi vincer ci può?
Stringiamci a coorte
Siam pronti alla morte
L'Italia chiamò.

  Dall'Alpi a Sicilia
Dovunque è Legnano,
Ogn'uom di Ferruccio
Ha il core, ha la mano,
I bimbi d'Italia
Si chiaman Balilla,
Il suon d'ogni squilla
I Vespri suonò
  Son giunchi che piegano
Le spade vendute:
Già l'Aquila d'Austria
Le penne ha perdute.
Il sangue d'Italia,
Il sangue Polacco,
Bevé, col cosacco,
Ma il cor le bruciò.
Stringiamci a coorte
Siam pronti alla morte
L'Italia chiamò

09:17 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-04

Spaghetti all'amatriciana (Spaghetti op de wijze van Amatrice)

In alle kookboeken over pastagerechten staat spaghetti all'amatriciana vermeld als Romeins gerecht. Maar komt dit recept ook echt uit Rome? Nee dus. Het is genoemd naar het stadje Amatrice op de grens tussen Lazio en Abruzzo. Amatrice ligt op een hoogvlakte tussen 900 en 1000 meter. Nu behoort het tot de provincie Rieti, maar vroeger tot l'Aquila en het lag dus in de Abruzzen. Het heeft zijn naam gegeven aan één van de beroemdste gerechten uit de Italiaanse keuken.
De bewoners van Amatrice zijn zo fier op hun gerecht dat de gemeenteraad in 1992 besloten heeft om aan de naam van hun dorp, de pittoreske titel "stad van de spaghetti" toe te voegen.

La pecora mite e il bravo maiale donarono insieme formaggio e guanciale (C. Baccari) (Het zachte schaap en het flinke varken gaven samen kaas en spek).

De herders in de Abruzzen hebben altijd al hun pasta bereid met deze twee eenvoudige ingrediënten : kaas en gedroogd kinnebakspek. De bewoners van Amatrice waren bij de eersten van Europa om de vele eigenschappen van de tomaten te appreciëren. Ze voegden deze groente dan ook bij hun pecorino en guanciale en de Spaghetti all'amatriciana was geboren.
De herders verhuisen hun vee soms naar graasweiden in de streek van Rome en zo leerden de Romeinen dit gerecht waarderen en daarom wordt het ten onrechte soms als hun uitvinding beschouwt. Bovendien weken veel koks uit Amatrice uit naar de hoofdstad en ook daardoor is het gerecht bekend geworden.

De eerste zondag na 15 augustus is er in Amatrice een echte Sagra, een volksfeest, in het teken van de amatriciana.


Het originele recept van de stad Amatrice vind je
hier.

Buon appetito!

Met dank voor de foto's en het recept aan : Gemeente Amatrice.

20:26 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Nationale feestdag in Italië

25 april is een nationale feestdag in Italië, de dag van de vrijheid, de bevrijding en de demokratie.
Op 25 april wordt inderdaad het einde van de nazi-fascistische periode herdacht. Die dag werd Italië bevrijd van de diktatuur van Mussolini, en wordt de overwinning gevierd van de antifascistische partizanen, die de Resistenza (weerstand) organiseerden om de vrijheid en demokratie terug in het land te brengen, samen met de geallieerde krachten. Op 25 april 1945 trokken de partizanen zegevierend door de belangrijkste Italiaanse steden. Veel van hun liederen, zoals
Bella Ciao of Fischia il vento zijn ook bij ons bekend.
Tegenwoordig wordt 25 april Festa della libertà (Feest van de vrijheid) genoemd. Het herinnert de Italianen eraan dat de vrijheid geen vanzelfsprekende waarde is, maar dag na dag moet verdiend en beschermd worden.

Op veel plaatsen wappert de driekleur dan ook uitbundig. De Italiaanse vlag dateert reeds van 1797. Op het einde van de 18e eeuw raakten de idealen van de Franse revolutie ook in Italië verspreid en de driekleur werd dan ook naar Frans model ontworpen. De revolutionaire groepen gaven symbolische betekenissen aan de kleuren van de Franse vlag : vrijheid (blauw), broederlijkheid (wit) en gelijkheid (rood). Maar de liberale en demokratische krachten van het Risorgimento hebben het blauw vervangen door groen en doopten hun vlag de "tricolore", als symbool van de eenheid van Italië.
De eerste officiële vlag van de republiek (7/1/1797) had ook al groen, wit en rood, maar de strepen waren horizontaal. Zes maand later ging men dan over op de verticale strepen, zoals we die nu nog kennen.

Natuurlijk klinkt op die dag het volkslied. Klik hier voor de muziek. De tekst luidt als volgt :
Fratelli d'Italia
L'Italia s'è desta,
Dell'elmo di Scipio
S'è cinta la testa.
Dov'è la Vittoria?
Le porga la chioma,
Ché schiava di Roma
Iddio la creò.
Stringiamci a coorte
Siam pronti alla morte
L'Italia chiamò.

En de nationale kleuren groen, wit en rood vinden we niet alleen terug in de vlag, maar ook in heel wat gerechten. We hebben er enkele uitgezocht :

Antipasti, voorgerechten

Focaccia met ham, kerstomaatjes en rucola


Ricotta met curry
Ricotta met tijm en tomaat
Tomatensoep
Bruschetta met mozzarella, tomaat en basilicum
Insalata caprese (salade met tomaat en mozzarella)
Pizza margherita
Parels van ricotta

Pastagerechten

Ravioli met ricotta
Spaghetti met tomaten en basilicum
Ravioli met ricotta en tomaat
Spaghetti met rucola en kerstomaatjes
Ravioli met ricotta en spinazie
Spaghetti met kerstomaatjes en basilicum
Cannelloni met spinazie en tomatensaus

Hoofdgerechten

Roos van zeebaars en gezeefde tomaten

Nagerechten

Mascarponetaart met rood fruit
Sabayon met fruit
Ricottabavarois met bosvruchten
Witte bavarois met aardbeiensaus
Mascarponecreme met aardbeien

Buon appetito!

15:47 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-04-04

Pastasauzen

Er zijn 3 basisbereidingen voor de pastasauzen :
Boter en geraspte parmezaan, tomatensaus (in honderden verschillende versies, waarschijnlijk zoveel als er Italiaanse koks zijn) en ragù op basis van vlees. Naast deze 3 klassiekers heb je nog een vierde soort, speciaal geschikt voor ovenbereidingen : de bechamelsaus.

Hoe meng je nu best de pasta (reken 100 gr per persoon) met de saus? Je doet de pasta, onmiddellijk nadat je ze afgegoten hebt, terug in de kom waarin je ze gekookt hebt en overstrooit met wat geraspte parmezaan, om ze ruwer te maken, zodat de saus beter blijft kleven en de pasta de saus ook beter vasthoudt.
Let er wel op dat je dit niet kan doen met sauzen op basis van vis, omdat je in Italië nooit ofte nimmer geraspte kaas zult krijgen bij vissauzen.
Sommigen gebruiken wat in olie gebakken broodkruim in plaats van de geraspte kaas.

Als je de saus afgiet, kan je een kommetje plaatsen onder het vergiet om wat van het kookvocht op te vangen. Je kan het vocht soms gebruiken om een saus aan te lengen (vb. ricottasaus - pesto) of om de pasta wat vochtiger te maken, mocht ze te droog zijn. Je kan het eventueel ook in de serveerschotel gieten om op te warmen, terwijl je de pasta mengt met de saus.

Daarna schep je ze over in een voorverwarmde schaal of op individuele borden, zoals je verkiest.
In elk geval moet de pasta dan zo vlug mogelijk gegeten worden.

Er zijn sauzen die beter bij de ene pastasoort passen dan bij de andere. Je hebt natuurlijk de "klassiekers" die bijna altijd met dezelfde pastasoort opgediend worden : Buccatini alla carbonara, Fettucine all'Alfredo, Spaghetti all'amatriciana , Trenette con pesto en Penne all'arrabiata. Dat betekent natuurlijk niet dat die sauzen niet bij andere pastavormen zouden passen. Uitproberen is hier de boodschap.

Bij zelfgemaakte lintpasta past een saus op basis van boter of room. Bij lange pasta, zoals spaghetti, tagliolini of vermicelli, passen sauzen die zich goed vasthechten, op basis van olijfolie en simpele tomatensauzen. Bij korte holle pasta, zoals penne, fusilli, rigatoni, horen dikke sauzen die in de openingen gaan zitten. De sauzen met vlees worden ook opgediend met brede lintpasta zoals pappardelle of tagliatelle. Gevulde pasta tenslotte wordt opgediend met een lichte saus die de vulling aanvult, maar niet overheerst.

Buon appetito!

13:46 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-04

Paasfeest in Italië

Met Pasen herdenkt men het lijden, de dood en de heropstanding van Jezus Christus Er zijn dan ook veel rituelen die dit herdenken.
In veel dorpen in Sicilië trekt iedereen de traditionele klederdracht aan en gaat de straat op. De huizen worden gezegend, men eet paaslam en er worden eieren en gebak in de vorm van een duif uitgedeeld.

Maar Pasen is ook het feest van de lente en reeds bij de Heidenen werden er bij het begin van de lente eieren gegeven. Het ei symboliseert het leven dat zich hernieuwt. In het oude Rome zouden boeren een rood geschilderd ei begraven hebben op het veld om zo een goede oogst te krijgen. Net als veel heidense gebruiken is ook dit symbool later overgenomen door de Christenen. Vroeger mochten er tijdens de vasten geen eieren gegeten worden. Daarom bewaarde men ze tot Pasen, maar op één of andere manier moesten ze dan allemaal opgegeten worden. Daarom werden ze vaak weggeschonken, al dan niet beschilderd. De chocolade-eieren zouden een uitvinding zijn van een banketbakker in Turijn rond 1800.

Het is zeker ook een gewoonte in Italië dat men gebak maakt in de vorm van een duif met uitgestrekte vleugels. De duif is het symbool geworden van de vrede. Toen ze met een olijftak terugkeerde naar de Ark van Noe, was dit een teken dat de goden vrede sloten en de zondvloed ophield.
Het gebak in duifvorm zou dan volgens de legende weer haar oorsprong vinden rond 750 n.C., toen Alboino, koning van de Longobarden, van een bakker uit Pavia een soort brood in de vorm van een duif ontving op het moment dat de koning de stad Pavia belegerde. Het was een signaal dat men vrede wilde. De koning was zo ontroerd door het gebaar, dat hij ophield met zijn wreedheden.

Natuurlijk wordt de tafel feestelijk gedekt met Pasen. Margrieten, narcissen en klimop versieren samen met de bontgekleurde eieren het geheel. Zeker in Rome komt dan onvermijdelijk "abbacchio" op tafel, dat is een jong zuiglam van 3-4 weken oud. Het vlees is bleekroze en meestal wordt het in zijn geheel aan het spit gebraden. Maar eigenlijk doen alle lamsgerechten het goed met Pasen:

.

.

.

. Het vlees wordt opgediend met verse voorjaarsgroenten :


en als nagerecht volgt dan traditioneel de pastiera, paastaart uit Napels.

.

.

.

Buona Pasqua!

15:37 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Pasquetta (2e paasdag)

Pasquetta, kleine Pasen, zo noemen de Italianen tweede paasdag.  De eigenlijke naam luidt : Lunedi' dell'Angelo (Maandag van de engel).  Met dit feest wil men de verschijning van Jezus herdenken aan de twee leerlingen die op weg waren naar Emmaüs, enkele kilometer buiten Jerusalem.

Het is een gewoonte, dat men, om de reis van deze twee leerlingen te herdenken, de dag "buiten de stadsmuren" doorbrengt.

Het begin van de lente en hopelijk ook het eerste lentezonnetje lokken de Italianen dan ook massaal naar het platteland, waar ze met vrienden genieten van een heerlijke pick-nick met zelfbereide gerechten.

In onze picknickmand zouden we het volgende kunnen meenemen :

14:08 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-04-04

De pastiera napoletana, het paasgebak bij uitstek

De pastiera is ongetwijfeld één van de bekendste Italiaanse paasgebakken. De taart komt uit de napoletaanse keuken en ze wordt traditioneel op witte donderdag bereid, omdat het een gebak is dat beter wordt na enkele dagen. Je kan ze tot 10 dagen bewaren op een koele plaats.

De legende vertelt dat zeven meisjes de ingrediënten schonken aan de syrene Partenope. Die was in de golf van Napels gaan wonen en elke avond vergastte ze de inwoners op haar goddelijke gezang. Het volk wilde haar daarom bedanken en ze schonken haar bloem en tarwe als symbool van rijkdom en de opbrengst van hun land, eieren als teken van hernieuwing van het leven. De ricotta was het symbool van overvloed en een gift van de herders; Oranjebloesems verwezen naar de geur van het platteland. De specerijen waren een eerbetoon aan alle volkeren en de suiker symboliseert het zachte gezang van de syrene.

Partenope schonk de ingrediënten aan de goden, die ze mengden en zo was de eerste "goddelijke pastiera" een feit.

Een andere legende vertelt dat de vrouwen van de vissers gevlochten mandjes op het strand legden waarin ricotta, gekonfijt fruit, tarwe, eieren en oranjebloesems lagen als offer opdat hun mannen veilig en wel terug zouden keren met een grote visvangst.
Toen ze 's morgens terugkeerden om hun mannen te begroeten, vonden ze de pastiera. 's Nachts hadden de golven de ingrediënten gemengd en er een heerlijk gebak van gemaakt.

Nog andere verhalen doen de ronde . Zo is er dat van koning Ferdinand II, een echte bon-vivant, die getrouwd was met Maria Theresa van Oostenrijk, die de bijnaam had van de koningin die nooit lacht, vanwege haar streng karakter.
Op een dag proefde Maria Theresa op aanraden van haar echtgenoot een stukje pastiera en ze moest zowaar glimlachen. Naar het schijnt zou haar man gezegd hebben :"Om mijn echtgenote te doen glimlachen was er een pastiera nodig. Nu zal ik moeten wachten tot het volgende paasfeest om haar nog eens te zien glimlachen"

Als men de legende laat voor wat ze is, kent de pastiera, zoals ze tegenwoordig gemaakt wordt, haar oorsprong in een klooster van zusters, meer bepaald in het klooster van San Gregorio Armano, tegen Napels, waar de zusters wel meer gebakjes maakten voor de adellijke families bij kerkelijke feesten.

De bereiding van het gebak duurt lang en is erg arbeidsintensief. De ingrediënten worden afzonderlijk bewerkt en dan samengevoegd. Er zijn wel wat varianten te vinden. De klassieke versie is de pastiera napoletana, uit Napels. In Sorrento wordt er bij de vulling een banketbakkersroom gevoegd : de pastiera sorrentina, In Benevento voegt men gekookte rijst toe en rond de Vesuvius heb je een pastiera met tagliolini.

De pastiera wordt meestal opgediend met een glaasje Lacryma Christi (traan van Christus) del Vesuvio, een droge witte wijn uit de streek van de Vesuvius of een glaasje limoncello.

Buon appetito !

15:05 Gepost door 0 | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |